Τρίτη, 21 Φεβρουαρίου 2017

ΟΟΣΑ - ΣΕΒ - Κυβέρνηση βλάπτουν σοβαρά τη δημόσια εκπαίδευση


Με λίγες μέρες διαφορά δόθηκαν στη δημοσιότητα οι εκτιμήσεις και οι απαιτήσεις του ΣΕΒ και του ΟΟΣΑ (μέσω διαρροής στην κυριακάτικη Αυγή) για τη δημόσια εκπαίδευση λειτουργώντας ως λαγοί μπροστά στις επικείμενες αναδιαρθρώσεις που ετοιμάζει η κυβέρνηση. ΣΕΒ και ΟΟΣΑ βάζουν ταφόπλακα στη δημόσια εκπαίδευση απαιτώντας την εφαρμογή των νεοσυντηρητικών αντιδραστικών αναδιαρθρώσεων, που όπου εφαρμόστηκαν είχαν ως αποτέλεσμα την απογείωση των ταξικών φραγμών και τη βίαιη εκδίωξη χιλιάδων φτωχών μαθητών από το σχολείο, την επιβολή της εργασιακής ζούγκλας και τις απολύσεις εκπαιδευτικών, το εκτεταμένο κλείσιμο σχολείων κυρίως στις υποβαθμισμένες περιοχές και τη διοχέτευση των προϋπολογισμών για την Παιδεία στα χέρια των επιχειρηματικών συμφερόντων. Η Χιλή, που μάλιστα αναφέρεται ως επιτυχημένο μοντέλο των νεοφιλελεύθερων αναδιαρθρώσεων κατά τον ΟΟΣΑ, είναι χαρακτηριστικό παράδειγμα της εκπαιδευτικής ερήμωσης που ήρθε ως αποτέλεσμα της εφαρμογής αυτής της πολιτικής.
 Όλα τα έχει ο μπαξές!!! Αυτονομία σχολικών μονάδων, άμεση και πλήρη υπαγωγή στη τοπική αυτοδιοίκηση, δ/ντες μάνατζερ με συμμετοχή γονέων, μαθητών και τοπικών φορέων στη διοίκηση του σχολείου, αξιολόγηση –λογοδοσία σχολείου και εκπαιδευτικών, επέκταση της μαθητείας, κουπόνια-vouchers, αύξηση των εξετάσεων πανεθνικού χαρακτήρα για τους μαθητές, μείωση μισθολογικού κόστους, εξορθολογισμός δαπανών, αύξηση ωραρίου.
Η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ και το Υπουργείο Παιδείας γνωρίζουν καλά εδώ και καιρό τις πολιτικές κατευθύνσεις ΣΕΒ-ΕΕ-ΟΟΣΑ. Έχουν δεσμευτεί και υπογράψει από το 3ο μνημόνιο την εφαρμογή όλων των δεσμεύσεων της έκθεσης του ΟΟΣΑ του 2011 και έχουν παραγγείλλει τη νέα έκθεση του ΟΟΣΑ του 2017 για την Εκπαίδευση. Ο κ. Γαβρόγλου το έκανε απόλυτα σαφές στην συνάντηση με τη ΔΟΕ-ΟΛΜΕ. Το μεγάλο ζητούμενο είναι το πολιτικό περιτύλιγμα με το οποίο θα ντύσουν τον εξανδραποδισμό των μορφωτικών δικαιωμάτων της νεολαίας και των εργασιακών δικαιωμάτων των εκπαιδευτικών.
Η πολιτική της εξαπάτησης είναι γνωστή και πολύ παλιά!!!! Δυσφημήστε και υποβαθμίστε κάθε δημόσιο και κοινωνικό αγαθό και τους εργαζόμενους σε αυτό, έτσι ώστε με την κατεργασία της "κοινής γνώμης" να έρθει ως ώριμο φρούτο το πέρασμά του στα χέρια των αρπακτικών του κεφαλαίου, που βλέπουν νέο πεδίο κερδοφορίας να ανοίγεται. "Απαξιωμένο το Λύκειο", "βαρετό και αγχωτικό το σχολείο για τα παιδιά", το σχολείο για τους μαθητές κι όχι για τους εκπαιδευτικούς, παρκαρισμένοι τεμπέληδες εκπαιδευτικοί και εκπαιδευτικοί φαντάσματα, ανεξέλεγκτα τα σχολεία, δάσκαλοι και καθηγητές είναι συντεχνίες. Είναι χιλιοειπωμένα επιχειρήματα που χρησιμοποιήθηκαν σε κάθε αντιδραστική μεταρρύθμιση παγκοσμίως, όπου εφαρμόστηκαν τα νεοφιλελεύθερα μοντέλα και τώρα τα χρησιμοποιεί και η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ έχοντας όμως το πλεονέκτημα να μιλά εξ΄ ονόματος της Αριστεράς. Το κυβερνητικό επιτελείο παρουσιάζει πλέον τον ΟΟΣΑ ως ένα σύνολο τεχνοκρατών, που απλά λέει τη γνώμη του και δε δεσμεύει κυβερνήσεις, κρύβοντας επιμελώς πως ο ΟΟΣΑ είναι ένας διεθνής ιμπεριαλιστικός οργανισμός, που χαράσσει πολιτική στις κυβερνήσεις για τις ανάγκες του κεφαλαίου.
Έτσι, λοιπόν, με μία μέρα διαφορά από τη δημοσιοποίηση της έκθεσης του ΣΕΒ και λίγο πριν τη διαρροή του ΟΟΣΑ από την Αυγή, η κυβέρνηση με τυμπανοκρουσίες και παρουσία του Πρωθυπουργού ανακοινώνει την επιτροπή για την έρευνα των οικονομικών της εκπαίδευσης, βασική απαίτηση των δανειστών. Επίσης, ο Υπουργός Παιδείας αναγγέλλει στη Βουλή πως κανένα σχέδιο για την εκπαίδευση δεν μπορεί να πετύχει, αν δεν εφαρμοστεί εθνικό σύστημα αξιολόγησης και διαμόρφωσης του εκπαιδευτικού!!! Η πρόθεση της κυβέρνησης για εφαρμογή της νεοφιλελεύθερης αντζέντας της σχολής του Σικάγου αποτυπώθηκε στα πορίσματα του στημένου εθνικού διαλόγου των Γαβρόγλου - Λιάκου που ομνύουν στην αυτονομία, την αποτίμηση του εκπαιδευτικού έργου (sic), το νέο Λύκειο κλπ. Όλο αυτό το διάστημα με νομοθετικές πρωτοβουλίες της κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ δρομολογείται η υλοποίηση αυτού του σχεδίου (εξορθολογισμός προσωπικού, Λύκειο, ολοήμερο δημοτικό, ΤΕΕ, απολύσεις αναπληρωτών κλπ ), που στηρίζεται σε όλους τους νόμους, που είχαν ήδη ψηφίσει επιχειρώντας να τα υλοποιήσουν όλα τα προηγούμενα χρόνια ήδη από τη δεκαετία του '80 όλες οι προηγούμενες κυβερνήσεις ΠΑΣΟΚ-ΝΔ και οι παραλλαγές τους.
Συγκεκριμένα στο σχέδιο αυτό περιλαμβάνονται:
Η αυτονομία της σχολικής μονάδας, που συμπυκνώνει την αποχώρηση του κράτους από τη διαχείριση προσωπικού, τα προγράμματα σπουδών, την οικονομική διαχείριση.
Η αποκέντρωση και η εποπτεία των σχολείων από την ΤΑ (περιφέρειες, δήμοι) τόσο σε επίπεδο χρηματοδότησης, όσο και διαχείρισης προσωπικού και διοίκησης, σημαίνει την επιβολή του διαφοροποιημένου σχολείου. Τόσο στην έκθεση του ΣΕΒ όσο και του ΟΟΣΑ θεωρείται δεδομένη η υποχρηματοδότηση της εκπαίδευσης και μέσα σε αυτό το πλαίσιο απαιτούν τη διαχείριση των οικονομικών πόρων με βάση την απόδοση των σχολείων και τις ανάγκες της τοπικής κοινωνίας. Η βασική εξάρτηση της χρηματοδότησης των σχολείων περνά από το την εθνική ευθύνη στην τοπική. Ήδη στο ν. 3879/2010 ορίζεται ρητά πως το τοπικό πρόγραμμα υποστήριξης της εκπαίδευσης και ΔΒ Μάθησης συνδέεται με την λογοδοσία και διαφάνεια που προκύπτουν από τις εκθέσεις αξιολόγησης, που προβλέπονται από το ν. 3848/1010 της κ. Διαμανοπούλου. Το πέρασμα της διαχείρισης του προσωπικού σε τοπικό και περιφερειακό επίπεδο ανοίγει το δρόμο για χάσιμο χιλιάδων οργανικών θέσεων και την είσοδο και στην εκπαίδευση όλων των αντιδραστικών, ελαστικών και επισφαλών μορφών εργασίας όπως πεντάμηνα, ωφελούμενοι κλπ, που έχουν επιβληθεί στους Δήμους. Η αποκέντρωση των σχολικών μονάδων, όπου εφαρμόστηκε, σήμανε την κατάργηση σχολείων, την παράδοσή τους στα χέρια των ιδιωτών και την απόλυση εκπαιδευτικών. Η αυτοδυναμία και η αποκέντρωση πάνε μαζί με ένα νέο πλαίσιο στη διοίκηση του σχολείου με όρους επιχείρησης με διευθυντές μάνατζερ και γονείς, μαθητές (ο Υπουργός εξήγγειλε νέο θεσμικό πλαίσιο για μαθητικές κοινότητες) και τοπικούς φορείς να συνδιοικούν το σχολείο και να ορίζουν το σχέδιο δράσης του.
Η τριπλή αξιολόγηση της δημόσιας εκπαίδευσης (αυτοαξιολόγηση, αξιολόγηση εκπαιδευτικών, εξωτερική αξιολόγηση) είναι το εργαλείο για την προώθηση της αναδιάρθρωσης. Απαιτούν αξιολόγηση μέσω μετρήσιμων μαθησιακών αποτελεσμάτων εκτιμώντας πως "υπάρχουν λίγες μόνο εθνικές αξιολογήσεις μαθητών" και μέτρηση επιδόσεων σχολείων σε αναλογία με το διαγωνισμό PISA.
Η έκθεση του ΣΕΒ συναρτά τα αποτελέσματα του PISA "με την αξιολόγηση της αποτελεσματικότητας των πολλών ανθρώπινων πόρων που διαθέτει το ελληνικό εκπαιδευτικό σύστημα. Αναγκαία θεωρούν τη δημοσιοποίηση των εκθέσεων αυτοξιολόγησης των σχολικών μονάδων ως μέσο επίτευξης καλύτερων αποτελεσμάτων. Με άλλα λόγια προκρίνεται ο ανταγωνισμός μεταξύ των σχολείων για την "προσέλκυση πελατών", προκειμένου να επιβιώσουν. Η εξωτερική επιτροπή αξιολόγησης και εποπτείας επιβάλλεται για την ασφαλή αποτίμηση των αποτελεσμάτων. Ο ΣΕΒ δε μασάει τα λόγια του και μιλάει για απομάκρυνση δασκάλων, όταν αποδειχθούν ανεπαρκείς μετά "από προειδοποιήσεις". Το πλαίσιο όλο της αξιολόγησης του 2013, που έχει παγώσει, επανέρχεται στο προσκήνιο καταρρίπτοντας τους μύθους περί αθώας εσωτερικής αποτίμησης του εκπαιδευτικού έργου για ανατροφοδότηση.
Η εκτίμηση για ευνοϊκή αναλογία δασκάλων μαθητών (ΣΕΒ) και υπερεπάρκεια ανθρώπινου δυναμικού, που όμως δε αξιοποιείται ορθολογικά, καθώς και η απαίτηση αύξησης του ωραρίου ιδιαίτερα των παλαιότερων εκπαιδευτικών (ΟΟΣΑ) σηματοδοτεί νέα λεηλασία στα εργασιακά δικαιώματα των εκπαιδευτικών, νέες συγχωνεύσεις τμημάτων και σχολείων, πλεονάσματα εκπαιδευτικών και ακόμη λιγότερες θέσεις εργασίας για αναπληρωτές. Ήδη στα μέσα της φετινής χρονιάς, επιπλέον των προηγούμενων ρυθμίσεων, κάνει ακόμη πιο δύσκολη την ανάπτυξη τμημάτων για παιδιά με ειδικές εκπαιδευτικές ανάγκες. Η εκτίμηση πως το 80% του κρ. προϋπολογισμού της εκπαίδευσης αφορά τη μισθοδοσία των εκπαιδευτικών, σηματοδοτεί την απαίτηση στη 2η αξιολόγηση για νέες μειώσεις στο λεηλατημένο εισόδημα 40% των εκπαιδευτικών.
Επιτακτική θεωρείται η κατάργηση του αρ. 16 του Συντάγματος με την κατοχύρωση της δημόσιας δωρεάν εκπαίδευσης σε όλες τις βαθμίδες και η αντικατάστασή του από τη νεοφιλελεύθερη αναγνώριση του γονεϊκού δικαιώματος στην ελεύθερη επιλογή εκπαίδευσης, δηλαδή, τα κουπόνια vouchers στην εκπαίδευση. Με άλλα λόγια θέλουν να διοχετευτεί η δημόσια κρατική χρηματοδότηση στα ιδιωτικά σχολεία, που σε συνδυασμό με την αυτονομία, την αξιολόγηση και τον οικονομικό στραγγαλισμό θα οδηγήσουν με μαθηματική ακρίβεια σε κλείσιμο δημόσιων σχολείων, τον εξοβελισμό χιλιάδων φτωχών παιδιών και την απόλυση εκπαιδευτικών. Αποδεικνύεται πως η απέχθεια προς το Δημόσιο στοχοποιεί τους πυλώνες του κοινωνικού κράτους (Υγεία, Παιδεία, Πρόνοια, Ασφάλιση) και γίνεται όχημα για τη λεηλασία και την αρπαγή του ζεστού δημόσιου κρατικού χρήματος και των υποδομών, που έχει χτίσει με τον ιδρώτα του ο ελληνικός λαός, προκειμένου να μεγιστοποιήσουν τα κέρδη τους.
Το τοπίο που διαμορφώνουν είναι εφιαλτικό. Γνωρίζουν πως με όσα ωραία λόγια να το ντύσουν παραμένει αποκρουστικό. Χρόνια ολόκληρα επιδιώκουν να το επιβάλλουν στην ελληνική εκπαίδευση, αλλά έχουν αποτύχει παταγωδώς χάρη στους αγώνες του εκπαιδευτικού κινήματος. Θυμίζουμε τους αγώνες τη δεκαετία του ΄90 κόντρα στην αυτονομία σχολικών μονάδων και τη μεταρρύθμιση Αρσένη, το 2006 για το αρ.16 για τα Πανεπιστήμια, Το 2011 ως το 2014 για αξιολόγηση, διαθεσιμότητα, νέο λύκειο και νόμο Διαμαντοπούλου κλπ. Ακόμη και όταν κατάφεραν να νομοθετήσουν δεν κατάφεραν να εφαρμόσουν σε βάθος την αλλαγή του DNA της δημόσιας Παιδείας. Αποτελεί στοίχημα γι΄ αυτούς σήμερα να δώσουν ένα στρατηγικό χτύπημα στο εκπαιδευτικό κίνημα και να πάρουν άμεσα τη ρεβάνς.
Η κυβέρνηση ξέρει πως, όσο και αν οι κοινωνικοί συσχετισμοί συνηγορούν υπέρ της και με τις αντιδράσεις να είναι αναντίστοιχες της επίθεσης, που δεχόμαστε, το εκπαιδευτικό κίνημα έχει τεράστια συσσωρευμένη εμπειρία αγώνων και μπορεί να ανασυνταχτεί. Θέλουν να μετρήσουν αντιδράσεις. Σε εξαιρετικά δύσκολες εποχές ο κόσμος της εκπαίδευσης σήκωσε το γάντι της αντιπαράθεσης και της σύγκρουσης. Γι΄ αυτό ζητά εναγωνίως, όπως και οι προηγούμενοι κυβερνώντες, την κοινωνική και πολιτική συναίνεση για να τα εφαρμόσει. Όχι μόνο από την κοινοβουλευτική εθνική των μνημονίων αλλά και από τα συνδικάτα, καλώντας τα να γίνουν οι "κοινωνικοί εταίροι" στην υλοποίηση του ανόσιου έργου της κατεδάφισης της δημόσιας παιδείας.
Τα ψέματα τελειώνουν
Διαπραγματεύσεις και "διάλογος" επί των σχεδίων τους δεν υπάρχει. Διαπραγμάτευση σημαίνει τη βέβαιη ήττα μας και την υποταγή σε μια ζοφερή πραγματικότητα. Η δημόσια Παιδεία, οι εκπαιδευτικοί, οι μαθητές μας μπορούμε να ζήσουμε, να εργαστούμε, να μορφωθούμε χωρίς ΣΕΒ-ΟΟΣΑ-ΕΕ και κυβερνήσεις. Μπορούμε να βάλουμε φραγμό και να ανατρέψουμε τα σχέδια τους, να διεκδικήσουμε δωρεάν δημόσιο και ποιοτικό δωδεκάχρονο σχολείο για όλη τη γνώση, όλους τους μαθητές και τους εκπαιδευτικούς.
Καλούμε τον κλάδο να συσπειρωθεί στα σωματεία και σε επιτροπές αγώνες για τη διεκδίκηση των αιτημάτων του κλάδου όπως διαμορφώθηκαν στους μεγάλους αγώνες της προηγούμενης περιόδου.
Η πλειοψηφία του ΔΣ της ΟΛΜΕ οφείλει να πάρει θέση απέναντι σε αυτή την πολιτική ΣΕΒ-ΟΟΣΑ-ΕΕ-κυβέρνησης, όχι καταγγέλλοντας τα μόνο, αλλά οργανώνοντας τον κλάδο στην αντιπαράθεση για την ανατροπή τους. Δεν πρέπει να συνεχίσουν να σιωπούν και να καλλιεργούν τη σύγχυση και την αναμονή διευκολύνοντας την κυβέρνηση στα νεοφιλελεύθερα και μνημονιακά σχέδια της.




Τρίτη, 6 Δεκεμβρίου 2016

8 Δεκέμβρη απεργούμε - διαδηλώνουμε



Η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ προσπαθεί να παραπλανήσει για άλλη μια φορά τον ελληνικό λαό με το νέο success story  των βραχυπρόθεσμων μέτρων για το χρέος και τη  σταθεροποίηση της οικονομίας,  ωστόσο η αλήθεια πως έχουν συμφωνήσει στο Εurogroup στο κλείσιμο της β΄αξιολόγησης με όλα τα αντιδραστικά αντεργατικά μέτρα, τη διατήρηση των  πρωτογενών πλεονασμάτων στο 3,5%, στη διατήρηση του δημοσιονομικού κόφτη και όλων των αντιδραστικών μεταρρυθμίσεων του 3ου μνημονίου. Όλη αυτή η επίπλαστη αισιοδοξία των Θεσμών και της Κυβέρνησης δεν μπορεί να κρύψει τη βαρβαρότητα των μέτρων που παζαρεύουν σε κλειστά γραφεία.
•    Υποκατώτατο μισθό των 200 και 300 ευρώ, αυξάνοντας τον τωρινό αριθμό των 500.000 εργαζόμενων που ζουν σήμερα με μισθό κάτω από το βασικό και προτείνει ο νεοπροσλαμβανόμενος να παίρνει μικρότερο μισθό τα πρώτα δύο χρόνια, στο όνομα της απόκτησης εμπειρίας!
•    Ομαδικές απολύσεις και νέες “ευφάνταστες” μορφές επισφάλειας (low/zero-hour contracts, mini jobs, midi jobs, teleworking κλπ).
•    Αμετάβλητο μισθό για όλον τον εργασιακό βίο (single minimum wage system), σύμφωνα με το οποίο ο εργαζόμενος θα λαμβάνει τον ίδιο μισθό κατά την είσοδο στην εργασία και κατά την έξοδο από αυτήν! Χορήγηση του επιδόματος ανεργίας στους εργοδότες για να προσλαμβάνουν τζάμπα εργατικό δυναμικό.
•    Νέο συνδικαλιστικό νόμο που περιορίζει δραστικά το δικαίωμα στην απεργία και τη συλλογική διεκδίκηση, ενώ νομιμοποιεί το lock out και την εργοδοτική αντεκδίκηση.
Από κοντά ο ΣΕΒ ζητάει ακόμα μεγαλύτερη μείωση του αφορολογήτου για τις επιχειρήσεις με ταυτόχρονη αύξηση της φορολογίας σε μισθωτούς, αυτοαπασχολούμενους και συνταξιούχους και νέα μέτρα για την ανταγωνιστικότητα των επιχειρήσεων δηλ. οι πολιτικές μοιράσματος της ανεργίας και της φτώχειας, όπως η χορήγηση του επιδόματος ανεργίας όχι στους άνεργους (!) αλλά στις επιχειρήσεις για να προσλαμβάνουν τζάμπα εργατικό δυναμικό, τα νέα προγράμματα «κοινωφελούς εργασίας», οι μαθητείες και πρακτικές κάθε είδους. Παράλληλα το εργοδοτικό έγκλημα της αλυσίδας… ταχυ-σφαγείων Έβερεστ ανέδειξε με τραγικό τρόπο την εργασιακή ζούγκλα που έχει στο όνομα της ανταγωνιστικότητας και της κερδοφορίας.
Ο Υπουργός Παιδείας ξεκαθάρισε στις δύο εκπαιδευτικές ομοσπονδίες πως το κράτος έχει συνέχεια. Θα εφαρμόσει πλήρως το 3ο Μνημόνιο και τις επιταγές ΕΕ - ΟΟΣΑ. Κρατά επτασφράγιστο μυστικό  το 3ετες στρατηγικό σχέδιο που διαπραγματεύεται με τους δανειστές  έχοντας ως βάση τα πορίσματα του "κακόφημου εθνικού διαλόγου" και των πορισμάτων Λιάκου και Γαβρόγλου. Αυτονομία, ευελιξία, αξιολόγηση, εξορθολογισμός προσωπικού και σχολείων, μηδενικοί διορισμοί, ένταση των ταξικών φραγμών, είναι η πολιτική του Υπ. Παιδείας. Βιάζονται να νομοθετήσουν τα μέτρα πριν το κλείσιμο της β΄ αξιολόγησης και προαναγγέλλουν νομοσχέδιο σκούπα για την εκπαίδευση.

ΝΑ ΠΑΡΟΥΜΕ ΤΗΝ ΥΠΟΘΕΣΗ ΣΤΑ ΧΕΡΙΑ ΜΑΣ

Όσο απουσιάζουν οι μαχητικοί  και αποφασιστικοί  αγώνες  του εργατικού κινήματος που θα καθυστερούν και θα βάζουν φραγμό στην υλοποίηση της πολιτικής δε θα σταματήσουν να παίρνουν μέτρα σε βάρος της κοινωνικής πλειοψηφίας. Ο εργοδοτικός κυβερνητικός συνδικαλισμός της υποταγής  των ΓΣΕΕ - ΑΔΕΔΥ αποτελεί στήριγμα της κυβέρνησης - ΕΕ - ΔΝΤ - κεφαλαίου. Επιδιώκουν να παραλύσουν τις συλλογικές διαδικασίες, να διαιρέσουν τους εργαζόμενους στο δημόσιο και ιδιωτικό τομέα, να διασπάσουν τις κινητοποιήσεις και την αναγκαία πανεργατική απάντηση στην πολιτική των μνημονίων και της ευρωβαρβαρότητας. Αυτό έκαναν με το ασφαλιστικό, αυτό επιδιώκουν τώρα όταν αρνήθηκαν την πανεργατική απεργία στις 24/11. Σε αυτή τη γραμμή κινείται και η πλειοψηφία του Δ.Σ της ΟΛΜΕ που αρνείται να σηκώσει το γάντι στην επίθεση της κυβέρνησης,  να προετοιμάσει  και να οργανώσει τον κλάδο σε θέση μάχης  για σύγκρουση με την αντι-εκπαιδευτική πολιτική κυβέρνησης- Ε.Ε- ΔΝΤ.
Κόντρα σε αυτό το συνδικαλισμό επιβάλλεται να επιδιώξουμε με επιμονή, τη σύγκληση συνελεύσεων σε όλους τους χώρους δουλειάς και στα σωματεία, τη μεγαλύτερη δυνατή συμμετοχή στην απεργία της 8ης Δεκέμβρη, με στόχο την πραγματοποίηση και νέων κοινών πανεργατικών αγώνων. Ο μόνος δρόμος για να εμποδιστεί και να ανατραπεί η κόλαση που διαμόρφωσαν και συνεχίζουν να προωθούν, δεν είναι άλλος από αυτόν του πραγματικού ανυποχώρητου αγώνα όλων εμάς, των εργαζομένων, των ανέργων και της νεολαίας. Στις 8 Δεκέμβρη απεργούμε ενάντια στο κεφάλαιο, ενάντια στην πολιτική της κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ, ενάντια σε ΕΕ-ΔΝΤ. Συσπειρωνόμαστε και συντονιζόμαστε για να αναπτυχθεί ένα σχέδιο συνέχειας και κλιμάκωσης, για να μην έχουμε άλλη μια άσφαιρη διαμαρτυρία,  όπως επιδιώκει να είναι η 8 Δεκέμβρη  ο  υποταγμένος συνδικαλισμός. Εντάσσουμε την απεργιακή μας δράση στο αναγκαίο σχέδιο της ταξικής ανασυγκρότησης του εργατικού κινήματος.  Για να δοθεί ένας πραγματικός ανυποχώρητος και ανατρεπτικός αγώνας για την ανατροπή της πολιτικής κυβέρνησης – ΕΕ – ΔΝΤ - κεφαλαίου.

Σάββατο, 3 Δεκεμβρίου 2016

Μενέλαος Λουντέμης «Ο Μεγάλος Δεκέμβρης» (απόσπασμα)




…Και ξημέρωσε η 3 του Δεκέμβρη. Τρεις του Δεκέμβρη!…

 Όποιος έζησε στις 3 του Δεκέμβρη, στις 4 μπορούσε να πεθάνει.
Ο προορισμός του ανθρώπου, που είναι: να κάνει κάτι μεγάλο ή να ζήσει κάτι μεγάλο, εκπληρώνεται. Γιατί ο λαός, ο Αθηναϊκός λαός, κείνη τη μεγάλη μέρα αποκαλύφθηκε μπροστά στο ίδιο του το μεγαλείο.
Η μέρα αποβραδίς ήτανε βροχερή. Ήτανε μια νύχτα βαριά από γεγονότα. Ο λαός είχε οχτώ χρόνια να πει: «Θα γίνει το δικό μου!» Οι δολοφόνοι τροχίζανε τα σπαθιά τους, ο λαός ετοίμαζε τη φωνή του.
Αύριο θα μιλήσουμε κι οι δυο. Είναι χιλιάδες χρόνια τώρα που η φωνή του λαού ακούεται, φτάνει να μην είναι παράφωνη.
 Όλοι κοιμηθήκαμε σίγουροι και αποφασισμένοι. Ούτε στιγμή από κανενός το μυαλό δεν πέρασε ο δισταγμός. Ούτε στιγμή δεν ταλαντεύτηκε η ψυχή.
 -Αύριο λοιπόν.
 Ήτανε μια νύχτα που στα σπλάχνα της επώαζε τη θύελλα. Μέσα στους δρόμους της ψυχής άρχιζαν υπόκωφοι οι βρυχηθμοί του ανήμερου εκείνου θηρίου, που λέγεται «προδομένος άνθρωπος». Ο Λαός είναι λίμνη, δεν είναι ωκεανός, όμως - αλί στον που θα την ταράξει. Πρέπει να ΄ναι ή τρελός ή κακούργος. Κι αλλοίμονο! ο δικός μας ήταν κι απ’ τα δυο.
 Όμως ας ξαναγυρίσουμε στη νύχτα, σ’ αυτή τη νύχτα του μεγάλου διλήμματος.
 Στους κρύους δρόμους κυλούσαν ύπουλες οι σκιές του κακού.
 Ένας ψηλός ολέθριος άνθρωπος σηκώθηκε να πάει στο κρεβάτι του γράφοντας πάνω στο φάκελο της συνείδησής του τη λέξη Σφαγή.
 Όλη τη νύχτα έβρεχε. Η ψυχή ήταν μουσκεμένη από ιδρώτα και δάκρυα.
 Ολονυχτίς οι καμπάνες χτυπούσαν το σηκωμό του γένους. «Η πατρίδα σε κίνδυνο». Ολονυχτίς. Αύριο θα κατεβαίναμε όλοι, γιατί όλοι ήμασταν σύμφωνοι κι όλοι αδικημένοι. Την άλλη μέρα κλείσανε όλες οι πόρτες, τα παράθυρα, οι φάμπρικες κι ένας άνθρωπος κατέβηκε μέσα στην Αθήνα και τη γιόμισε. Ήταν 3 χιλιάδων χρόνων (όσο ήταν κι η αδικία).
 Ήταν ήρεμος, αποφασιστικός. Είχε μια ολύμπια αταραξία και σιγουριά.
Πέρασε. Και στους δρόμους έμειναν τα’ αχνάρια του σαν αντίλαλοι απ’ την παντοδύναμη σιωπή. Περπάτησε με τα βήματα των προγονικών του θεών και ηρώων.
Μέσα στη φάτνη της ψυχής έσπαζαν μια μια οι πόρτες της μνήμης. Όσο όξος τον πότισαν οι προαιώνιοι δυνάστες, όσα λογχίσματα του δώσανε οι μισθοφόροι δούλοι. Ο άνθρωπος μ’ όσες φορεσιές και μ’ όσα χρώματα φόρεσε πάνω στη γη ο προλύτης, ο κάφρος, ο πληβείος, ο δουλοπάροικος.. με το χιτώνα, με τη μπλούζα, με την κελεμπία, με τη φέρμελη. Όλος ο άνθρωπος που έπασχε σ’ όλα τα κλίματα και τους καιρούς βρήκε τη φωνή του στις τρεις ακριβώς του Δεκέμβρη του 1944 μέσα στους δρόμους της Αθήνας. Λευτεριά ή θάνατος!
Οι φονιάδες είχανε αποφασίσει αποβραδίς: «Θάνατος!»
Είκοσι μερόνυχτα, οι Εγγλέζοι και οι δούλοι τους κόλλησαν απάνω σε μια ημερομηνία: «10 του Δεκέμβρη». Και σε μια λέξη: «αφοπλισμός». Ο προτέκτορας πήγαινε με τα νερά του Λαού. Τον αποκοίμιζε με την ισοπολιτεία και τη «Λαοκρατία» του.
Την 1 του Δεκέμβρη αδιάντροπα, απροειδοποίητα, δίνοντας μια κλωτσιά στα προσχήματα, φανερώνει ολόκληρο τον αποτρόπαιο σκοπό του. Ν’ αφοπλίσει, χωρίς όρους, τον Ελληνικό Στρατό για χάρη και προς όφελος των Εγγλέζων.
Αυτή ήταν η απότομη στροφή των 360 μοιρών που είχε υποσχεθεί.
Η υπαναχώρηση έγινε την 1 του Δεκέμβρη. Οι αντιπρόσωποι του Λαού στην Κυβέρνηση αποχώρησαν και το ανακοίνωσαν στο Λαό. Ο Λαός εγκαταλείπει τα έργα του και κατεβαίνει στο δρόμο να ζητήσει το λόγο. Ο υψηλός βλάκας απαντάει με φωτιά. Δεν τον συγκινούσε η φωνή του Λαού. Κείνος άκουε μόνο τη «φωνή του Κυρίου του»…
 Ο Λαός κατεβαίνει να θάψει τα θύματά του…
 Ήταν μια κηδεία που οι ζωντανοί δε θα ξαναδούν άλλη.
Οι μεγάλες αρτηρίες της πρωτεύουσας πλημμύρισαν από τον οργισμένο Λαοχείμαρρο.
Με βήματα βουβά και ψυχή γιομάτη κοχλασμό ο λαός σταμάτησε πάνω απ’ τα 28 φέρετρα. ήταν 28 κορμιά που έφυγαν απ’ ανάμεσά μας με έκπληκτα μάτια. Τα φέρετρα έκλειναν 28 στόματα που φώναξαν ως το θάνατο «Δικαιοσύνη!».. Και τώρα ξαπλωμένα διαμαρτύρονται δυνατότερα.
 ….
Το πλήθος πήγαινε με ασάλευτα, σκληρά μάτια προς το κοιμητήρι. Πάνω απ’ το κεφάλι του σάλευαν σαν καπνοί τα μαύρα πανιά και ματωμένες παντιέρες. Τα πόδια αυτά, αυτά τα μυριάδες πόδια, ήταν αποφασισμένα όλα να μην τον ξανακάνουν αυτό το δρόμο!
 Στις τρεις η ώρα ολόκληρη η Αθήνα γονάτισε. Ένα φαρδύ ματωμένο πανί συγκέντρωνε σε δυο γραμμές όλο το νόημα του όρκου και της απόφασης:
 «ΟΤΑΝ ΕΝΑΣ ΛΑΟΣ ΒΡΙΣΚΕΤΑΙ ΜΠΡΟΣΤΑ ΣΤΟΝ ΚΙΝΔΥΝΟ ΤΗΣ ΤΥΡΑΝΝΙΑΣ ΔΙΑΛΕΓΕΙ: ΤΙΣ ΑΛΥΣΙΔΕΣ Η ΤΑ ΟΠΛΑ»
 Ήταν σαν μια φωνή καφτερή και αμετάκλητη.
 Ύστερα η πομπή τράβηξε για το κοιμητήρι. Η Αθήνα λυσίκομη ακολούθησε. Κι εκεί, πάνω απ’ το νωπό αίμα, πάνω απ’ το νωπό χώμα ο Λαός ορκίστηκε όρκο φοβερό: «Θάβω τους τελευταίους 28 μου νεκρούς. Ο 29ος θα ΄ναι ο φονιάς. Ή εγώ!»
Στο γυρισμό απ’ το κοιμητήρι οι ζεστές ακόμα κάννες των φονιάδων ξανάδιασαν και ξαναξάπλωσαν νέα κορμιά.
Τα γερμανικά βόλια, από Ελληνικό χέρι, ρίχτηκαν καφτερά πάνω στο λαό. Τότε το είδαμε ολοφάνερα: Πίσω απ’ τις πλάτες των φονιάδων μας σημάδευε τα κορμιά μας η ίδια η Αγγλία!